「We're TriamudomsuksaSchool's Student.」
First update by : : :「犬_ヌイ」 : : : 「ニャモ」
อ่าแง่มๆ อ่าง่ำ
กล่าวสวัสดีพ่อแม่พี่น้องลูกๆหลานๆทุกคนค่ะ 555+
อันดับแรก ยินดีต้อนรับสู่
"บิจิน ไดอารี่ รี่ รี่ รี่" (เอคโค่เว่อร์ไปมะเมิง)
บิจิน แปลว่าสาวงาม 555+
เข้าสู่สาระกันเลยดีกว่า
คือว่า ไดนี้เป็นไดของพวกเรา
เด็กเตรียมอุดม รุ่น70 สายศิลป์-ญี่ปุ่นค่ะ^^
เราคือนุ้ย
หรืออีกชื่อที่เพื่อนเรียกกันก็คืออินุ(แปลว่าหมา)กะนาตาลี 555+
(หลังๆแผลงมาเป็นเมียภราดรซะงั้น=.,=)
กับ...
อีเก้นตุ้ง
หรือนังกุ้งเต้น
ยังดีนะที่อีเก้นเก่งคอม
ไม่งั้นบล็อกนี้คงจะเน่าที่สุดในประเทศไทย=.,=
รอมันมาแนะนำตัวเองเหอะ 555+
ความจริงเราก็ไม่ได้มีกันแค่นี้หรอก
แต่ยังมีนังวุ้น และนังปนัดดา
แต่ที่จะลงหลักปักฐานกันก็มีเรากะอีเก้นนี่ล่ะ
อินุ้ยกะวุ้น งานThxพี่
ส่วนรูปอีเก้น ไม่ลง เพราะดูแล้วเดี๋ยวคุณจะนอนไม่หลับ
เมื่อวานเป็นวันที่ชีวิตเรายุ่งมากถึงมากที่สุด
เนื่องจากว่าตอนเช้า
ต้องไปยืนสดุดีถวายพระพรอยู่กลางสนาม
ฝนก็ตกปรอยๆ
เค้าร้องเพลงกัน
อินุ้ยยืนฟังเพลงของจองฮุน สามีที่รักอย่างสบายใจเฉิบ 555+
ฟังดูเลว
แต่ว่ายยังมีคนที่เลวกว่านั้น
อีเก้น โดดเลย
ส่วนวุ้น
ไปสิงคโปร์
อินุระทมมมมมมมมมค่ะ
หลังจากนั้น
ก็ขึ้นไปเตรียมความพร้อมให้กับงานส่งไอ้ยุ้ย
เพื่อนที่กำลังจะไปวายเอฟยูอเมริกา
จำได้เลยว่าไอ้ยุ้ยเป็นเพื่อนคนแรกที่เราเจอในเตรียม
แถมชื่อก็ยังคล้ายๆกันอีก...
ยุ้ยมันจะไปหนึ่งปี
ทุกคนในห้องก็เลยจัดแฟร์เวลให้
แต่เป็นแฟร์เวลที่ทำเพื่อเซอไพรส์มันโดยเฉพาะ
พอ10โมงกว่าๆรีบขึ้นไปเตรียมงาน...
เลิศหรูมากค่ะ><
ขึ้นไปชูป้ายU
บนระเบียงชั้น 6
แบบว่าไม่กล้ามองลงไปเลยอะ
ขาสั่นพั่บๆเนื่องจากอินุ้ย
"กลัวความสูง"
แต่ก็ยังกระแดะขึ้นไปชู
ไอ้ยุ้ยเห็นถึงกับร้องไห้โฮ
จะร้องไห้ตามมัน
ช่วงที่ซึ้งที่สุด
คือการที่ให้ทุกคนเดินเข้าไปบอกความรู้สึกกับยุ้ย
โดดยที่ยุ้ยปิดตาอยู่
"ยุ้ย แกจำเสียงเค้าได้ไหม คนทีแกเจอที่บอร์ด"
"ทำไมจะทำไม่ได้ล่ะ ฮึก"
เราน้ำตาคลอ...
เราเขียนเสื้อให้มัน เรานั่งล้อมมัน
โดยที่เราอยู่ข้างหลัง
ก็เพราะเราอยากให้ยุ้ยรู้สึกว่าพวกเพื่อนจะยังคอยอยู่ข้างหลัง
คอยสนับสนุนมัน
โดยที่มันก้าวไปข้างหลัง
ตอนนี้แกยังอยู่ไทย แต่พออาทิตย์หน้า
แกก็จะไปแคลิฟอร์เนียแล้ว
ชั้นจะคิดถึงแกมากๆนะ
ชั้นไม่หวังให้แกคิดถึงชั้นหรอก
แกเอาเวลาไปตั้งใจเรียน
และเอาเวลาไปหาหนุ่มหล่อๆมาฝากชั้นดีกว่า 555+
愛してる ...ユイ...
がんばってね.
...
...
...
また 来年 －See you next year.
และแล้วอินุก็กลับมาบ้านนอก
บ้านนอกที่ว่าคือบางแสน
บ้านชั้นเองฮ่ะ
แบบว่ากลับไปสาธิตบูรพา
ก็ธรรมดา
น็อทธิ่ง สเปเชี่ยล
เพียงแต่ว่าได้กลับมาเจอไอ้ที
เพื่อนของเราที่ไปเรียนเทคโนฯพระจอมเกล้า
แมร่งหล่อขึ้นอะ
ทั้งขาวทั้งสูง
เหตุผลเพราะว่า มันสอบไม่ติดร.ด.
ประสาทกลับมากๆ 555+
รู้จักกะมันมาเกือบสิปปี
เพิ่งเห็นว่ามันหล่อขึ้น
หลังจากนั้นก็ไปศูนย์หนังสือจุฬาฯของม.บูรพากะเอิร์ธ
คุยกันเรื่องระบบการศึกษาไทย
ชีวิตอินุ้ยช่วงนี้ดูดีมีสาระมากๆ
เมื่อคืนsilenceจบ
ตอนไจไจ๋ตายอะ ที่มือมันร่วงไปอะ
อินุ้ยน้ำตาไหลเลย
ไม่ใช่เพราะซึ้งนะ
แต่เพราะหาว...
ง่วงนอนมาก
แต่ก็ยังอุตส่าห์ทนดูจนจบ
อ่านะ...
อีเก้น มาอีดิทได้แล้ว
ชั้นอัพนานไปหน่อย
โทษที 555+
ปิดท้ายด้วยรูปสามีค่ะ 555+
จะหล่อไปถึงไหน???
niamo's blog in Dek-D
แวะเยี่ยมชมได้นะเคอะ ข้างในเต็มไปด้วยสีฟ้าและจองฮุน 555+
E KUNGTENT EDIT
*
อิเก้นตุ้งมาอีดิท
แนะนำตัวเล็กน้อย ชื่อกุ้งเต้น เพื่อนเรียกเก้นตุ้ง แค่นั้นแหละ
เป็นคนยังไงบ้าง ก็เป็นคนเฮฮา sensitive ไม่ค่อยอายใคร
แต่มักจะอายในเรื่องที่ไม่สมควรจะอาย _ _ll
โดยเฉพาะเมื่อวานนี้เลย สดๆร้อนๆ
เลี้ยงส่งยุ้ย ที่จะโกอินเตอร์
เห็นป้ายข้างบนใช่มะ นั่งทำกันหลังขดหลังแข็ง
เพียงเพื่ออยากให้มันยิ้ม ให้มันประทับใจ กุเหนื่อย แต่เพื่อมึงกุทำได้
!!!!!
SPIRIT แรงกล้า
วันงาน ตื่นสาย ไม่ได้ตั้งใจโดด แต่มันไม่ตื่น
ไปถึงโรงเรียน 11โมงกว่าๆ โรงเรียนมันเลิกแล้วหล่ะ แต่ก็เจือกจะไป
งานเข้าเริ่มไปตั้งนานแล้วว แต่อิเต้นเพิ่งถึง -*-
เค้าให้ออกไปบอกยุ้ยทีละคนๆ
ถึงตาอิเต้น
เข้าไปนั่งข้างมัน แค่นั้นเหละ น้ำตาร่วง TT.TT
กอดมันอยู่อย่างนั้นหน่ะ ไม่ได้พูดอะไรเลย กอดมันร้องไห้
แต่ก็บอกมันนะ ว่า
รักมันมากกกกกกกกก
เวลาแค่ไม่กี่เดือน มันทำให้คนรักกันได้มากขนาดนี้เลยหรอ
จำไอ่ยุ้ยได้ดี วันรับน้อง มันเสียสละเพื่อเพื่อนทำในสิ่งที่ไม่คิดว่าจะทำได้
อึ้งมาก มันเป็นคนดีขนาดนี้เลยหรอ ??
แล้วก็รักมันตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา
*
ถึงตัวไกล แต่ใจไม่ห่างนะเว้ยยยย
แล้วเจอกันปีหน้า มาลั่ลล้ากันต่อ >_____________<
จบblog !!
～～*私たちは トリアムウドムスックサー高校の 学生です.*～～
